Bestaansminimum

Bestaansminimum
24 mei 2012 admin

Duistere inslag
bewolkte de vlakte
zon had zich afgekeerd
wind gevlucht

dorre korrels waterloos
flora en fauna
nagenoeg extinct

in die dagen
liep ook ik
verward kringelend
om mijzelf de anderen
allemaal richtingloos
elkaar niet aanrakend
open hersenpannen
waaruit gelepeld werd

de verstarde blikken,
·kruisten elkaar
aangetrokken door
een cirkel
beschreven in het gras

starend, zonder te zien
struinde ik, in vaste pas
volgend, geluiden van beneden
die verloren zielen lokken

plots werd het stil
de cirkel
zoog alle geluid
implodeerde
dwars door de korst

allen bewegingloos
de laatste mus stierf
de laatste halm verdorde
het gat werd donkerder
dieper mesmeriserender

nog weerstand

vergeten waar de wereld is
hoog en laag verdwenen
geen begin, en geen eind
zo boven, zo beneden

de aarde gaapte zielenrust
ik lonkte naar de scherpe rand
zet mijn pas, de grond verdwijnt
alleen de lucht is me bevriend

diep recht
naar daar
beneden
steeds sneller

duizeliger, sneller.
sneller, donkerder
sneller…

ik voelde mij dunner worden
doorzichtig,
en sneller

Tot het juiste moment.
Dat ik de snelheid vergat.
En de bodem,
mijn val
brak…

| met Pastuiven Verkwil (Lommerte)