Het zwarte zand

Het zwarte zand
25 september 2008 admin

Ik pak het zand in mijn hand.
Steek het hoog in de lucht.
Spreek woorden naar de hemel.
Hou het bij mijn gezicht.

Uit mijn oog rolt een traan,
over het zwarte zand.
Dat nooit meer vergeet,
dat ik het heb gehad.

Ik maak mijn handen open.
Met veel moeite, maar toch.
En laat de wind het zwarte zand.
Meenemen naar waar niemand weet.

De wind speelt rustig.
Maakt mooie vormen in de lucht.
Tot de laatste kleine korreltjes.
Verdwenen zijn voor het oog.

Ik vouw mijn handen in elkaar.
Spreek nog vlug een mooi gebed.
Het zwarte zand dat ik nooit vergeet.
Ik vergeet jou nooit meer, mijn lief.