Kijk, het sneeuwt

Kijk, het sneeuwt
28 november 2008 admin

Kijk daar, die witte vlokken.
Donzig, pluizig, van zacht katoen.
Daar zal het niet van onderdoen.
Lijken warm, als dikke sokken.

Ik steek mijn arm uit het raam.
Vang de witte wonderen op.
De ruiten die plots beslaan.
Sneeuwt nog harder, zonder stop.

Ik sluit de ramen maar weer snel.
De kou dringt snel naar binnen.
Kruip weer lekker onder het linnen.
En kijk naar het prachtig sneeuw-spel.

Ik zou maar wat graag naar buiten willen.
Lekker wandelen in het witte landschap.
Maar dan begin ik meteen te trillen.
Dus wens me alsjeblieft wat beterschap.

Ik kijk naar de vlokken op mijn arm.
Die nu alleen nog druppels zijn.
Nu voelt het niet meer zacht en fijn.
En het is ook zeker niet warm.

Zo voel ik mij ook in deze wereld.
Als een sneeuwvlok, die zichzelf niet is.
Die door de warmte heel vlug smelt.
En de sneeuw is geschiedenis.

Maar kijk daar, die witte vlokken.
Donzig, pluizig, van zacht katoen.
Daar zal het niet van onderdoen.
Lijken warm, als dikke sokken.