Poetry

  • Baroque trees and Rococo
    In the sound of autumn’s flight winter throws an artful show when he crafts with clay and snow baroque trees and Rococo Beautiful the hills beneath skilful captured in the freeze flowers locked in fragile shells still’s enchanted by the spell of the everlasting white Crystallized into calcite In the fast and endless flight and the luminescent light everlasting trees stand tall shed their leaves for winter’s fall Forests rule the marble halls Greatness and eternity reflect from broken barken walls And when the spring is there and calls upon the dew and summer’s waltz the world beneath breaks out and sprawls its roots and tendrils ‘till the fall will cover them again Protecting all his precious gems even when they’re only stems of a long forgotten life In a world of white, they thrive and will not melt at all Lifting up the world they shall leaving humankind in awe For that winters cloak will fall because he loves us all.
    24 april 2018
    nature
    English
  • The Unquiet Seas
    The tide has not yet seen the end she spreads her arms in time and lend a moment brief enough to send and for the mind to comprehend the memory she leaves is true but is forgotten in the blue of the ocean and the deep a promise that she couldn’t keep the waves and canyons are too steep and there’s no second left to weep quiet seas will always seep and tears… will bring her back to sleep.
    21 februari 2018
    sadness
    English
  • The Perished and New
    Here, in the cold silence of dark breath of life melts away deep in the unseen black myth of death the hunter becomes the prey not to be seen not to be found not touched by even a ray of sun or shimmer sole purified dark extinguished the light of day but from this perished putrefied ground the ones that are gone to stay lift up their heads unfold their pennons never to go astray there’s something nice about the dark that turns our life out of grey the petals and leaves the twist in their weaves they’re weaving beyond decay the perished the new the land of the dew the dawn of our softly green and this is why death cannot be seen for life rules in between. | Inspired by Christina Rosetti
    22 september 2017
    death
    English
  • De herinnering aan mij
    Hakken schuren voeten slepen volgen lijnen in het hout het patroon van levensringen die een oud verhaal bezingen aanzet tot beweging geeft de cirkel leidt een pirouette en voltooit daarmee de dans en gelijk het repertoire die ze in de dansvloer stanst de fijne krasjes in het lak zijn er nog niet afgesleten ook de passen niet vergeten waar het hout reeds is gespleten telkens als het lied weerklinkt en in echo’s door het ruim en de leegte wordt geleid wordt geschiedenis gegrift in wat eens was geplaveid maar waar nu het verf verkrijt en in poeder door de lucht van de ruimte wordt verspreid “ik probeerde het te pakken, want ze leek eerst zo dichtbij” De herinnering aan mij.
    3 maart 2017
    alzheimer
    Dutch
  • Smeltwater
    De torenhoge stadsgezichten brokkelen af gesteente valt betonnen muren verweven met staal buigen en duiken de bodem in en boven die aarde stort de hemel in duizend fragmenten en scherven omlaag sterren en maan verstoten van het stralend licht dat ons verlaat de levensaders dichtgeslibd de bossen weg zijn kaalgeknipt het leven is ons hart ontglipt het vuur bedaard de ziel ontaardt en het is hij die daar nu zit en in die eeuwige leegte staart.
    3 maart 2017
    hope
    Dutch
  • De dingen die nooit gebeuren
    We treuren om de dingen die nooit gebeuren die nooit waarheid waren geweest of zijn De dingen die verstoffen verweren verstoten of verlaten In een kast verborgen of onder het bed Achter een dikke holle wand met spiekgat en al… Alles waarover niet gedacht is stoppen we daar weg en vullen de gaten met sop Ja, even dacht ik daar aan maar het was ook snel weer weg
    8 december 2016
    hope
    Dutch
  • Vertrapt
    Het asfalt kraakt onder de vele voeten van een weg die leidt naar het verre licht van een straatlantaarn Het geblokte licht het beheerste vuur ontsluit de duisternis en geeft de vorm een kans Betonnen bakken, huizen toont hij daar maar zwicht voor het kleine zuivere dat daar ergens verscholen lag en bloedde.
    27 november 2016
    love
    Dutch
  • Kolenpad
    Ik gooi wat zand over een sintel dat vlam en vonk tot rusten brengt zodat hij niet meer kolen krengt of beestjes naar zijn lichtje wenkt De overheersing is voorbij het kolenpad de slavernij de lieve vrede is nabij weerklinkt in schimmen en in mij ik zei de woorden die men zocht en zweeg nadien De dodenmars is hem ontzien hij kreeg zoals hij het verdient.
    4 november 2016
    sin
    Dutch
  • Al het engs
    De rode rook en regenval van planeten, sterren, novae schaduw van de volle maan het zwarte gat vormt het bestaan. Zijn schimmen op het platteland verlaten levens uitgezogen uitgepikt zijn dode ogen door creaties van getijden zwaartekracht hun zielen lijden en ze huilen naar de maan hoop en liefde afgestaan. Het zwarte gat vormt het bestaan. Duw al het engs van mij vandaan.
    31 augustus 2016
    horror
    Dutch
  • Zoals je altijd deed
    De verre wind van voorbij de zee dwarrelt krullend woeit tevree. Blaast het wolkendek daar open ontluikt het wonder, ver daarboven. Waar miljoenen sterren schijnen jouw liefde, lol en lach omlijnen. Hier zal al van dat verdwijnen zo ver weg, zoals je was. Maar gedachten zullen blijven fluistert stil de mooie tijden waar je mensen kon verblijdden. liefdevol, zoals je was. Doch, de verre westenwind van voorbij de zilte zee dwarrelt krullend tranen wenend waaiend, wakend neemt jou mee en jij volgt die wind gedwee lachend, zoals je altijd deed. | voor tante Riekie
    31 december 2015
    love
    Dutch
  • Verbleken
    Kleur en vorm vervagen gedachten wassen uit zicht verbleekt en hersenspinsels druipen het verleden in waar ze weer herinneren voor een klein moment en dan door versletenheid weer voorgoed vergeten worden.
    7 oktober 2015
    loneliness
    Dutch
  • Ode aan belasting
    Miljoen gewonnen maar de prijs is slechts verguld onder vederlichte centen schuilt het lood dat is vernikkeld en voelt koud maar zijn vrees voor overvloed trekt terug voert weg bij eb terwijl ik zijn miljoenenschat uit zijn kale bodem schep.
    6 oktober 2015
    sin
    Dutch
  • Duisterheden
    De laatste deeltjes lucht lossen op en laten de vergeten vale vlam eenzaam in het duister achter. De kaars druipt tranen kaarsenvet en buigt zijn weke hoofd totdat ook zijn lonkend lichtje door de duisterheden dooft.
    6 oktober 2015
    death
    Dutch
  • Lampenlichtje
    Neerwaarts, daalt het schemerlicht vanuit het hart, de straatlantaarn de kaars, behoed van koude wind glimt gouden gloed, en straalt voldaan. Het kind dat lacht en speelt en danst en langzaam naar het kaarsje buigt Kijkt om zich heen, en blaast verwoed, het laatste lampenlichtje uit. | Ariaans kindervers
    2 oktober 2015
    arinn
    Dutch
  • De materiële man
    Wanneer zijn geld en materie vergaat zal al zijn bezit humus worden en zal de leegte zichtbaar zijn maar uit die vergane dampende aarde zal het kleine pure geluk uit dezelfde gronden ontspruiten en overstijgen, elk bedrag en al wat ooit eens zichtbaar was | Édus Alús (Arinn)
    16 augustus 2015
    arinn
    Dutch
  • Schoepenrad
    In de neergestreken mist die het duisterstof beheerst zal het zwart van grijs naar wit gaan donker verf door vocht verweerd. Kleur en vormen bleken uit horizon en maan verscholen achter wollen wolkendekens waar duizend-en-één zielen dolen. Daar waant de dood in zijn gewaad verteerd door licht, bestrijd het kwaad struint in kleine passen voort omklemt zijn mantel, zeis en toorts. Leviterend boven lijken die in zijn licht net zilver lijken. De pracht en glans de pure dood volgt de voerman en zijn vloot op zijn weg naar het nieuw leven die aan ieder wordt gegeven die ooit eens een leven had. en hem zal volgen op zijn pad. Hoor de klanken van zijn schat daar kreunt en kraakt het levensrad.
    7 augustus 2015
    death
    Dutch
  • Geboorteliederen
    De adem creëert de lucht waar vogels vliegen in luchtgedichten ze schrijven geboorteliederen Vallend in de poel der waarheid Daar loop ik naar mijn ziel Waar ik zal zweven
    18 mei 2015
    life
    Dutch
  • Vernielend verlangen
    Vanbinnen druipt het kleurloos water langs het steen zijn scheuren en naden neemt op zijn pad het grijze gruis mee en laat een spoor achter, langs zijn tracé. De diepzwarte glans van donker pigment en slierten kristalstof, zij vormt het accent van duizend rivieren, verstrengeld in één vertekend het beeld, gegrift in het steen. dat jaar en dag het licht heeft gezien de regen gevoeld, gehoord het gegrien. De ziltheid van leven, het bitter van haat de hitte van woede, de leegte van smaad. De triestheid, vergetelheid, kwaad, razernij vernielend verlangen, naar ik en jij … wij. En daar, in het gruis herken je mij gedrenkt in jouw tranen lijk ik dichtbij. maar onder het steen, daar leef ik niet noch in mijn stof, dat jij achterliet. Ik huis in jouw woorden en woon in jouw leven ik waan in akkoorden in letters verweven. Nee, onder mijn steen, daar lig ik niet ben ook niet de man die jou verliet.   | voor de betreffende persoon
    16 januari 2015
    love
    Dutch
  • Stillevens in fragmenten
    De klok fluistert uren en wijst alle mensen de verre toekomst in. Breekt stillevens in fragmenten en brengt roering in de rust. De tijd verstrijkt het leven heerst verleden en heden verrijken elkaar. Stillevens in fragmenten. Hij rijgt ze aaneen en schikt een verloop een mijmering een lang verhaal. Maar de woorden verdrinken en zinken weg in nietszeggendheden Niemand laat zijn gedachten over zijn spinsels gaan een ruim zonder gedachten die niet wil bestaan. In stilte zal het uur naar de volgende gaan maar hij blijft in zijn stil stilleven staan.
    12 januari 2015
    loneliness
    Dutch
  • Wit kant en filigrein
    In het duister, zonder schijn wordt het rafelig gordijn een in Mondriaan gesponnen weefsel met wit kant en filigrein vol met gaten, verschroeide plekken die geen donker kan bedekken langs het kleine raam der huizen tegen licht en wind of suizen voor het doffe glas geschoven. Doet de zon in kamers doven. Arachniden glijden langs hun fijne draden naar beneden en termieten knagen knarsend deuren en kozijnen door. Het pulver van het oude hout danst in mengeling van stof door de zwaar bedompte ruimte. Geesten vallen langs de muren als zwarte veren naar beneden verdwijnen in de kieren van versplinterde vloerdelen. Het leven blaast door het kleine rooster in de muur. De lamp gaat aan, het haardvuur knispert de klok slaat schel zijn laatste uur.
    19 december 2014
    life
    Dutch
  • Inverse: Stilleven van beweging
    kalm stil sereen geruisloos valt het eikenblad weg van het witte wolkendek en de maanwinden omringt door zijn sterrennevels een leeg doek en zijn flikkerende stillevens, verjaagd door de vlucht van beweging en snel kringelt zijn adem in opwaartse gang via het blad zijn vallend pad naar de bevroren flikkering en schemere glans van de geruisloze dans en slierten nova’s die daarboven de hectiek sieren dubbel Fibonacci gedicht: 1-1-2-3-5-8-13-21
    20 september 2014
    Dutch
  • De vorm en zijn figuur
    Versluierd in de stilte schuilen toppen hoge bergen in hun grijze schemermist die elke vorm en elk figuur van zijn achtergrond uitwist. Daar waant een ziel en zijn viool gekooid als een solist. Wordt door zijn klank en levensstijl verduisterd en betwist. Daar slapen, zwijgend, mensen, vast. wachtend op zijn intro, dat oplaait als de kleur in zwart waar het weerklinkt en zwart en kleur met klank bedwingt. De wind die zingt en ieder met zijn toon omringt. Het bevend ritme laat ze dansen de neveldruppels, laat ze glanzen, laat ze door het landschap deinen, totdat ze voor het oog verdwijnen. en de vorm en zijn figuur het oog van alle mensen gunt en hem het hoogste hoogtepunt boven bergen laat bereiken, totdat al die mensen daar in walging voor hem wijken en hij zijn mist van eigendunk weer in zijn afgrond neer laat strijken.
    6 augustus 2014
    defiance
    Dutch
  • Vergane kreten
    Dof vaag verbleekt geel papier woorden vergeten de stemmen van haar geweten weerklinken als een echo door het holle hoofd vol met luide vergane kreten. Fibonaccidicht | 1-1-2-3-5-8-13-21
    4 augustus 2014
    introversion
    Dutch
  • Het fakkelt
    De as kringelt neer en vliegt op in de zucht van de passerende passanten. Hun botten kraken luid en versplinteren onder het gewicht van duizenden, die het pad des doods doorkruisen. Hun bestaan verwatert als de zielen de grond in zinken. verdrinken, door hun last en zwaarte, kwaad, waardoor het “zijn” in aard vergaat en de rust wordt weggevaagd door hun zielig, zondig leven. Maar de fakkel zuivert as. hij wast het kwade weg en poetst “het zuiver” schoon. Totdat het blinkt en glimt. de mens tot adoratie dwingt en iemand zijn schoonheid vindt, en vraagt: waar schuilt en huist jouw kwaad? Welk wezen baart jouw kind?
    25 mei 2014
    truth
    Dutch
  • De poester
    Purperen klokken, schimmen, zonnevlokken, schilden van smaragd. Een poester daalt neer, voorbij de sterrenwacht en neveldruppels, glanzend op de bladeren, waarvan de fijne aderen het blad in fragmenten verdelen. De kinderen die spelen met uitgebloeide paardenbloemen. waar rond de zachte hommels zoemen nestelend in het gedroogde gras. Dansend in een veld van glas. Weerklinken de klokken, blokkeren de schilden de zonnevlokken. En de pure rust duikt neer en kust het hectisch leven. Daar, de poester blijft in winden zweven.
    16 mei 2014
    nature
    Dutch
  • Dat ben jij
    Het schittert en glanst breekt schaduw en licht hij fakkelt en danst verblindt en brengt zicht. Het zuiverste goud, zijn waarde voorbij behoedzaam, voorzicht houd ik het bij mij. Geluk, blijdschap, trots. Zo dichtbij. Die pracht dat vol vlamt dat moois dat ben jij.   | voor mamschen
    23 maart 2014
    love
    Dutch
  • Treincoupé
    In de nagalm van de tijd buiten mens en stadsgeschreeuw, roest weg een verlaten spoor met een oude treincoupé. De zure regen van verleden heeft zijn lak eraf gesleten. Zijn lichtjes uit, zijn fluit gezwegen Toch reist hij door jaar en tijd alle treinen met vaart voorbij. In stilte reis ik met hem mee de roestig oude treincoupé
    27 februari 2014
    life
    Dutch
  • Gelegen in dons
    Jouw licht, jouw leven gelegen in dons zachte veren wit fluwelen een hand bewerkt doosje ivoor en goudbrons. Daar bewaar ik mijn dierbaar bezit als een parel, sneeuwwit fonkelend, glans. In dat doosje van brons gelegen in dons fakkelt en vlamt de liefde van ons. | voor oma
    27 januari 2014
    love
    Dutch
  • De witte reiger
    Dikkopjes schieten weg. kikkers schuilen onder de lelies. en de enkele gouden vis duikt vlug weg onder het wier. De schrijvertjes verspreiden zich. bootsmannetjes peddelen vlot. zelfs de lissen en het riet buigen voor de witte vogel. Die neder daalt. met veren pronkt en mensen naar de kant toe lonkt. Parmantig, staande op een poot poseert de reiger in de sloot voor een schilder en zijn doek. een vlugge schets met kleurpotlood. Tot de wind, zijn zachte zucht. de witte reiger tot zich vraagt en laat vliegen, zo ver weg, tot hij van ieders doek vervaagt.
    10 november 2013
    nature
    Dutch
  • En als kwarts mee deed
    Er ruist een wind, een wervelstorm uit de diepte der aarde, de geluiden enorm. Stuift al het grind vederlicht op. rotsblokken rollen tuimelend bergop. Het marmer trilt bauxiet gilt en rilt. en het graniet, hij speelt een lied. Maar het kwarts die hoor je niet. Er ruist een wind, een wervelstorm alten, sopranen, de geluiden enorm. Trillende akkoorden en wij dansen mee. het humus zijn aardespel wij volgen gedwee. En als het kwarts nu ook nog mee deed! dan was mijn klankenspel volmaakt en compleet.
    3 november 2013
    life
    Dutch
  • Weefsel
    Ratelend rolt de ketting van het katrol, knarsen tandwielen, haken in. de spoel wordt huiverig doorgehaald. Zigzag, wirwar. vele draden. schieten door het weefgetouw. Duizend stofjes vliegen op. vormen smetten op het kleed. vlas en linnen, glimmend in het laatste licht van een ver verleden, die ik vergeet. Het patroon is overduidelijk, maar de richting van de draden zijn niet begrijpelijk en zo raar. Vreemde wentelingen in het web van miljoenen spinsels. Halen in het witte laken, verstoren het patroon. Had ik het textiel, de grote massieve schoorsteen en het schaarse daglicht dan allemaal maar ingebeeld? Is het allemaal niet waar? het weefsel, o zo raar?
    23 september 2013
    life
    Dutch
  • Kiezel
    De korrels zandgrond glijden, bewegen schurend over de grond. ze gedijen goed in zee. vormen zich, prachtig rond. Een kiezel, zo zuiver, puur en vrij bijna de doorzichtigheid voorbij. zo vol van glas en glans Als hij over de bodem danst.
    1 september 2013
    nature
    Dutch
  • De perkamenteter
    De olie glanst op de houten vloer. een schaduw danst, ligt op de loer. gretig kijkt hij naar zijn voer. de boeken in de boekenkast, waarvan het geheel wel in zijn magen past. Zijn vele magen, ze zullen knagen aan het vergeelde perkament. de inhoud nu nog onbekend. nog niet in zijnen hoofd geprent. Maar het zal niet lang meer duren. ik zie hem daar al hongerig turen. zijn vingers, reikend naar de kaften. zijn tong, likkend, vol met aften. door het eten, zeg maar vreten. van de hartige, pikante woorden, zoete zinnen, die hem bekoren en lang in de pan hebben liggen smoren. Al die woorden, ze vallen gestaag. om dan te belanden in zijn maag. hij hapt de stukken, breekt ze af. Scheidt het koren van het kaf. Elk klein hoofdstuk, proloog, betoog ze verdwijnen met een boog en knappen knarsend tussen zijn tanden, terwijl iets nieuws wacht in zijn handen om ook in zijn mondje te belanden. Het speeksel druipt eraf. Enzymen vallen de woorden aan, het perkament, het zal vergaan en stranden in zijn vol-bloed-baan. Als minuscule deeltjes vernuft, die hem verduft, van alles om hem heen. Versuft. Maar die boeken op het hout, enkele jong, anderen oud. het zijn die dingen, waarvan hij houdt. Zeg, blieft u misschien wat peper en zout?
    27 augustus 2013
    humor
    Dutch
  • Vaarwel
    Inktzwart druipt over het strand. donker fluweel bedekt de landen. opbollend in zijn zielenrust duiken golven op de kust. Elke markering van de dag verbleekt door de roerselen van het tij. Als een schaduw met het licht nabij. De lentebries verliest zijn strijd warmte te houden En het koude van de zee kringelt met de golven mee. Vaarwel.
    19 augustus 2013
    death
    Dutch
  • Aurum
    In de verte lonkt de renbaan. kilometers aan pure strijd. binnen een afzienbare tijd sprint hij de winst binnen. En zijn strijd zal straks beginnen. Maar in de zetels langs de kant weifelt een onzeker hart of hij de start en eindstreep haalt, en of hij, zonder geluksrecept, de winst behaalt, of dat hij faalt. Zijn benen moeten de sprint gaan maken, maar de kracht schuilt in dat simpel kleine ‘’speciale’’ ingrediënt dat niemand kent, of het gebruik ervan erkent. Het goud is daarmee snel behaald, maar de schaamte achteraf toont dat onder die verguldde medaille enkel lood en ijzer zit. Het Aurum smelt eraf in de hitte van zijn strijd. En wanneer het startsein klinkt laat hij zijn receptenboek ongebruikt op de zetel achter. en ziet de vergeelde bladen in snippers worden meegenomen door de wind die door zijn sprint het stof door het ruim verspreid. En als een dolblij gelukkig kind rent hij de winst, het pure goud, in hoge snelheid tegemoet. Zonder het geluksrecept en al die rotzooi in zijn bloed.
    4 augustus 2013
    drugs
    Dutch
  • Peccatum
    Superbia (ijdelheid) De spiegel glanst een evenbeeld zo wonderschoon, een prachtig beest. ik beweeg mijn hand, en zij doet mee. ik kijk haar aan, zij lacht tevree. vastgeketend aan haar gezicht en zelf de sleutel ingeslikt. Aan deze kant van het fragment straalt mijn schoonheid, ongekend. Avaritia (hebzucht) De hoogste berg beklim ik trots. Elke voetstap gemarkeerd. Mijn naam vol in het steen gegrift. Elke pas door mij beheert. En op de top, boven de wolken, onder de maan, die ik laatst ving, tover ik de horizon tot mijn persoonlijke hebbeding. En beide kanten van het fragment zijn louter voor mijn oog bestemd. Luxuria (wellust) In het ritme van regendruppels zal, onder deze gouden wolken, mijn gen de aarde gaan bevolken. en vormt een wereld, die niet bestond op mijn O zo vruchtbaar grond. Op deze zijde van het fragment wortelt mijn stamboom ongeremd. Invidia (afgunst) Waar jij je rijkdom en pracht vergaart, en de ander in de leegte staart, daar dwaal ik in het donker schijn tot al dat moois van jou verdwijnt. in stilte wacht ik op dat eind. Tijgerend achter dit fragment wacht ik tot jij de schaduw kent. Gula (onmatigheid) Ik schuw de enkelvoudigheid en sla mijn arm het liefst om alles heen, dat jij bezit. Mijn honger nooit gestild. Haastig zoek ik elke keer in elke poging naar ‘’veel meer’’. Verscholen achter dit fragment heb ik de duizend tussen tanden geklemd. Ira (toorn) Mijn ogen volgen dit spiegelbeeld vol rood en rijk doorbloed. een kokende lava in mijn hoofd, die door dit aanblik wordt gevoed. Ik schreeuw door merg en been de spiegel spat in splinters uiteen. Tussen de scherven van dit fragment kronkel ik sissend, als een serpent. Acedia (gemakzucht) De wereld is als een stil stilleven bevroren. doof voor alles dat ik wil horen. niets of niemand kan mij bekoren. of mijn tot roerselen bewegen. Onder dit bedekkend fragment rust ik, zonder dat ik me wendt.21
    21 juli 2013
    sin
    Dutch
  • Rozenwind
    De stille wind blaast in geurige vormen en neemt op zijn weg een rozenblad mee. Zij kronkelt en speelt onstuimig en wild, maar volgt de wind zijn stromen gedwee. En wanneer de woei afketst op zee kabbelt het rozenblad op het golvenspel mee. Ze verliet de roos om meer te zien dan alleen de donkere en saaie foyer.
    19 juli 2013
    life
    Dutch
  • I am your shadow
    Ik rek me uit bij het dalen van de zon en reik mijn hand naar elk geluk dat mijn greep kan houden. En wanneer hij stijgt en zijn stralen opnieuw over de aarde glooit, dan stijg ik op en omarm ik je. als je schaduw. Nimmer van je zij. | voor Danielle, geïnspireerd door: Sanvean – Lisa Gerrard.
    16 juli 2013
    love
    Dutch
  • Verdicht
    Totale windstilte ruist door de bomen. vergetelheid schijnt licht op lang vervlogen dromen van een mijlenver heden. te snel voorbij gegleden. een bevroren hersenschim in een verlichtte nacht. Daar tekent hij contouren, tegen een zwarte, bleke hemel. legt hij de sterren, die zijn pad omhoog versperren, het stille zwijgen op. Hij daalt de trap naar boven af. treedt in de vervaagde voetsporen van een nog nooit belopen pad, dat cirkelend zijn einde nadert. spiraliserend, samenzwerend. doch bereikend het eindigend begin. Zijn fakkels vlammen zonder warmte, maar regeren het regiem. en bepalen het vaste ritme, waarmee ik mijn richting volg, gedwee. Terwijl hij loopt breken treden voor zijn lichte voeten af. splijten de wanden, van de toren die hij beklimt, bergaf. en laat de pyloon, O zo hoog, torderen in zijn vacuüm. Maar hij bereikte, zo boven, zo beneden, zijn uiteindelijke doel in deze verdichte wereld.
    14 juli 2013
    hope
    Dutch
  • Oculus
    Kristalhelder en gezuiverd van leed. ontsnapt klein geluk uit de oculus van haar ziel. Een parel vol glans. een schittering breekbaar als glas. Het roert mijn hart overspoeld emoties tot ook de massieve dijken achter mijn ogen breken. Zo mysterieus. het land der tranen.
    13 juli 2013
    sadness
    Dutch
  • The mirror and it’s fragments
    Windstilte heerst, echo’s zijn bevroren onder reflecterend oppervlak rust het spiegelbeeld. Tot daar, van bovenaf. een traan of regendruppel de stilte doorbrak. Een kogelschot golft geluid stuwt het water, als een zijde laken gekweld door de woeste wind. Daar schieten scherven, scherp, priemend in de lucht. laten vrij wat onder de spiegel ooit eens bevroren lag. Gevreesd door velen. Uit het diepe zwarte water druipen woorden de wereld in. worden verhulde stemmen gehoord. Daar weerklonk de spiegel en zijn fragmenten.
    11 juli 2013
    sadness
    Dutch
  • Ooit woedde ik met hem mee
    De vergetelheid schijnt schemerlicht op een afgebrokkeld stuk graniet. wind in de wilgen, het levenslied. een vergezicht, van mijn leven. De woorden zijn inmiddels uit de gravure versleten. te vaak over het hoofd gezien of zelfs totaal vergeten. En de enkele rode roos, of wit, ik heb zelfs geen idee is de verwelking al voorbij volgt als stof de wind gedwee. Ooit woedde ik met hem mee.
    20 april 2013
    death
    Dutch
  • Nautilus
    Wind blaast poesters, over een witgeblakerd land. verzand, gestrand, op de kliffen getreden. Gedachten glijden, over de woeste golven, verzwolgen, bedolven. fluistering verdwenen. Zacht gesuis, een wereld vol leven. naar de kade gedreven. opgedoken uit zee. Daar plaats ik teder tegen mijn oor. verstomt, elk gehoor de nautilus schelp. En lokt eenieder, die niet horen wil, naar eindeloze stilte van de zoet en zilte zee
    8 april 2013
    nature
    Dutch
  • In zwart gehuld
    Een wolkenbreuk schijnt licht op de schemer van de aarde laat de vlakke vormen vormen en een gloed van kleur ontvlammen. Leven vloeit, als bollend laken en laat mens en dier ontwaken uit een dromen loze slaap. Maar jij greep alleen de schaduwen het zwart contrast van de bleke nacht verstopt je voor het schemerlicht van de met kleur gevulde dag. Het liefst schilder je het leven zwart weg van kleur, dat jou verward, omdat ze met zo velen zijn en niet passen in je brein Dus sluit jij je voor ons af van alles dat een kleur bevat anders dan het zwart en grijs, want zij geven niet veel prijs. Neuriënd in een eigen wijs. Verdwaal je in de kleurenregen. Die telkens opkomt, als een naaste de liefde geeft, die je verlangt.
    27 maart 2013
    love
    Dutch
  • Zilverval
    Een westenwind brengt zilverval sterren schitteren een duizendtal. De maan tovert dauw als wereldse sterren een kleed, verspreid over de aarde zo wijd. Men preekt over schimmen, die mensen diep van binnen de kou om het hart slaan. Maar deze betovering is als een tinteling. de maan een zilverling, een vergeten kostbaarheid, die ik maar al te graag aanschouw en met hart en ziel vertrouw. de nacht, gehuld in blauw, het licht waarvan ik hou.
    23 maart 2013
    nature
    Dutch
  • De stilte van oorlog
    Een duistere schaduw, bedekt dorre aarde. zand zweeft na geweld. de kilte van kwaad, heeft levens geveld. Bedompte schoten. verweg, doch dichtbij. de pijn van het hart, seizoenen voorbij. Een eeuwige winter. voelt kil, zonder kou. vergeten in stilte. de mensen in rouw. Hoop lijkt verbannen, de liefde verbrand, met gestorven geluk, liggen hand in hand. Daar brengt de dauw, een glinster op het land. en geeft de zon, zijn goud weer aan het zand. Daar spreiden de vogels, hun vleugels wijdt uit. vervliegen de oorlog. de tijd gaat vooruit. Eén sprankje hoop, hoeft maar zo klein te zijn, maar zo klein als het is, zo groot zal het zijn. Want het kwaad en venijn. het leed en de pijn. ze zullen weg zijn, nu het hart zo puur schijnt. Geschreven voor: In the heart of the forest.
    4 maart 2013
    war
    Dutch
  • Schaduwen
    Ze slapen in contrast, en schuilen in de nacht. Ze willen waarheid worden, even vaste vormen vormen. Toch zijn ze steeds afhankelijk, van de vlakken om hen heen, waar ze hun donker kleed, als zwarte verf, aan materie plakken. Ze bewegen als ik dans. Leven pas, als ik me wend. Het doet me beven, door merg en been. Waarom gaan ze nu niet heen!? Maar als ik de lichten doof. Zijn die enge schimmen, die klevende monsters, gelukkig weer verdwenen.
    27 januari 2013
    fear
    Dutch
  • Bevroren warmte
    De wereld zwijgt, gemoedsrust wijkt. De fakkelende kaars staat stil. De dans van vlammen, wacht standvastig. Het vuur kalmeert, de warmte kil. Geen gouden glans. Geen wakende wachter, die de hal in huis bewaakt. Geen traan of druppels kaarsenvet. Het donker is voorgoed ontwaakt. Daar spoken schimmen, schichtig, slecht, bevend bang. Schudt mens en kind. Daar heerst de kou veroorzaakt door een schel gehuil van zware wind. Maar zelfs wanneer orkanen woedden, beweegt de kaars op tafel niet. Want waarom zou hij willen leven, nu hij de ware aarde ziet.
    25 januari 2013
    truth
    Dutch
  • Nabij
    Als een vogel zonder vlucht. Winden die hun zucht verliezen. Leugens, welke waarheid worden. Woorden, ongeschreven inkt. Angst doorvoed, vergeten geluk. Orde die voor chaos knielt. De wereld om hen heen vernielt, klanken weg, verstild, ontzield. De zon verduistert, de maan vergaan. Mijn stem is niet meer te verstaan. Een wereld in winter, kou zonder sneeuw. Getijden bevroren. De kans lijkt verloren. Waar oorlog zal heersen, en vrede begraaft, daar is de dood nabij…
    25 januari 2013
    death
    Dutch
  • Lentesopraan
    Vergeten zijn de zwarte woorden, wanneer de kou het land bevolkt, de pure wind het lied vertolkt, van sneeuwkristallen, die neder vallen. Ons samenbrengt, met zijn allen. Vergeten zijn de gure tijden. wanneer het water langzaam stolt, een kind die door de vlokken rolt. een witte deken die kwaad doet breken en geluk zijn woord laat spreken. Geboren worden, nieuwe tijden. Die onder de sneeuw, heel bescheiden, hun kleur over de wereld spreiden. Daar wordt een nieuw couplet geschreven. Het levens lied doorgegeven, van pure wind, naar ochtendgloren. Zullen de grillige akkoorden, die in de winter zo prachtig zijn, verdampen door de zonneschijn, en harmonieus overgaan, naar een warme lentesopraan.
    22 januari 2013
    nature
    Dutch
  • Woordenwater
    Blinkend glom het waterglas, op de eikenhouten tafel. Roerloos, schimmend, levens-stil. Gaapt niet eens een gil. Ieder stopt er woorden in. Woorden die mijn tere ziel, tot op het bot doet beven en rillen. Kan mijn onrust niet verstillen. Mijn leven flitst voorbij. Daar sta ik, onbewogen, stil. Glas wordt aan mijn mond gedrukt. Woorden glijden langs mijn lippen. Bitter, zuur van kwaad en nijd. Wanhopig wens ik niet te slikken. Wil de woorden uit me spugen. Maar de drang, de ademnood, wordt bij de minuut zo groot, dat ik me niet meer kan verzetten. Hij dronk de woorden als vergif. Zijn leven stierf ter plekke. Om hem heen een luid gejuich. De lucht gevuld met vuil en tuig, die zijn mooie, gouden leven, voor eigen ego, heeft af gegeven. Nu ben je weg…
    18 januari 2013
    death
    Dutch
  • Rijp
    Vandaag vond ik een blaadje, verborgen onder rijp. Ik wilde hem zo graag voelen, maar kon er helaas niet bij! Het leven was bevroren, onder een dun laagje glas. Kun je wel begrijpen? Hoe moeilijk het voor mij was, dat ik iets, waarvan ik hou, stil bevroren in de kou, niet meer bereiken zou? Dus deed ik een wens. Sprak woorden naar de plant, ging wat dichter bij hem zitten. Gaf hem de warmte van mijn hand. En toen werd mijn wens verhoord. De dooi trad in, tot water smolt ijs. Ik wist, dit is een nieuw begin. Lucht werd blauw, uit grauw en grijs. Met de kracht van woorden, en de warmte van mijn leven. Wist ik ijs te verdampen, en geluk weer een kans te geven. En het frisse groene blaadje? Tussen winter, kou en guur, voelt zijdezacht, als nieuwe dauw. net sneeuw, maar warm en puur. En telkens, als het winterweer, mijn leven stolt, met tegenwind. Denk ik aan al het blijde leven, dat zich achter de kou bevindt.
    18 januari 2013
    nature
    Dutch
  • Waar bomen boven bergen reiken
    Waar bomen boven bergen reiken. En ieders hart gezuiverd is. Waar leven niet te doden valt, wordt toekomst de geschiedenis. Daar zal de tijd niet ouder worden. Alles blijft en wil bestaan. En ooit, in het keerpunt van mijn leven. Zal ook ik naar dat plekje gaan. Het is een plaats, die enkel in dromen. En alleen te zien is, voor een kind. Maar het is een fantastische plek. Waar het leven echt begint. Weet je nog, toen ik vertelde. Over dat scheepje richting de maan. Die over een zee van vlinders voer. Ver bij het kwaad vandaan. Wel zo’n scheepje zal je brengen. Naar een plaatsje, weg van hier. Dus wees niet bang voor deze reis. Je beleeft er zoveel plezier. Dus, mijn kindje, droom maar zacht. Sluit je ogen, en vergeet de strijd. Ga maar naar die prachtige wereld. En geniet, mijn lieve meid.
    10 januari 2013
    death
    Dutch
  • Penseelstreken
    Verzilverde, verborgen lijnen, teken je aan de avond lucht. Verbind de sterren tot één geheel, Strijkt je streken met penseel. Een wonder aan de horizon. Je creatie spiegelt geluk. Een eigen pad, vol geschetst. Voorgoed in het bestaan geëtst. Het laat zijn sporen na. Die paden, die zal jij belopen Totdat je aan de verte verdwijnt, als sterren, rijkend naar de zon. Verdwijn jij, aan jouw horizon. En laat mij slapend achter. Toch zal je elke nacht verschijnen, in de wereld van mijn hart. waarvan jij het grootste deel, het complete tafereel, in je eentje beschilderd hebt. Nu kleurt mijn hart, aanwezigheid. Al ben je ver van hier. Maar de voorgeschreven wegen, die langs de sterren, naar de toekomst leiden. Zal ik volgen, overwegen. zal mijn er overheen bewegen. Tot het einde, van mijn hart. Uiteindelijk stopt, bij jou.
    25 oktober 2012
    love
    Dutch
  • Jouw schrift zal mijn bijbel zijn
    Zoekend, langs schrift en taal. Banend door woord en zin. Speurend naar dat ene verhaal. Rijkend van eind naar begin. Daar zal ik jouw woord van leven lezen. Wordt het ‘’zijn’’ van jou bekend. Dan zal mijn weten worden bewezen, van welk persoon jij werkelijk bent. Ook zal ik het oeuvre ‘’emotie’’ beseffen, wat jou beweegt en wat je raakt. Welk kwaad en goed je hart kan treffen, en wat jou nu de juiste maakt. Ik zal het Opus ‘’gedachten’’ naleven. Weten wanneer ik er moet zijn. Hopend dat je me ooit kunt vergeven, voor al het slechte dat in me moest zijn. Ik zal de creatie van jou gaan omarmen. Jouw schrift zal nu mijn bijbel zijn, en elk woord zal mijn hart verwarmen. Je maakt mijn ziel, puur en rein. Maar mag ik je boek van liefde lezen? En mijn zin in je leven griffen. Kan ik de letters, die zoveel vrezen. In de kaft van je leven frezen? En onze letters doen samenvloeien. Tot één perfect verhaal. Die in ons leven zal blijven groeien, tot ons persoonlijk ideaal.
    23 oktober 2012
    love
    Dutch
  • De wolken zullen winden worden
    Waar wolkentorens de lucht bevolken, en grijze sluiers het blauw verjagen. Daar zal straks de regen zijn. Waar vogels liever lager vliegen, en dieren naar hun holen hollen. Daar zal straks de storm weer zijn. Waar parapluutjes haastig open gaan, en deuren gesloten dicht blijven. Daar zullen wolken winden worden. De regen plenst buien. De storm breekt wegen. De wolken worden winden. De natuur gaat dicht. De dieren gaan naar binnen. Mensen schuilen onder daken. Wachtend tot ze weer ontwaken. Daar treed de herfst weer in.
    22 oktober 2012
    nature
    Dutch
  • Libanon
    De dreun galmt in de verte na. Splinters vliegen rakelings, langs ingestorte gevelbeelden, waarachter bange mensen schreeuwen. Lopend over levend aarde, levend zand, van dode huid Bloemen geknakt van ruw geweld. Wachtten mensen op een held. Water rood, lucht vol zielen. Zie ik daar een kindje knielen. Biddend voor vrede, voor haar land. Plant een zaadje in het zand. Daar zal weer een leven zijn. Een nieuw leven, zonder pijn. Want al lijkt het meisje klein, haar hart zal daar het grootste zijn. | Ter nagedachtenis van de omgekomen mensen in Libanon.
    21 oktober 2012
    war
    Dutch
  • The Swan Child
    In glas en zilver, witte lijnen. Breidt het water, langzaam uit. Langs zachte veders, zijde kleed. Voert het Zwanenkind vooruit. Fantaseert een eigen wereld, vol met dromen, en plezier. Waar iedereen in plaats kan nemen, als je hem volgt, in zijn rivier. Achter de ogen van een kind, kan duister, licht en warmte zijn. Haat zal zich tot vrede vormen. Zielenrust in plaats van pijn. Dus luister naar zijn wijze woorden. Ervaar de wereld die hij ziet. Waar elk  persoon geluk kan hebben. Vergeet je zorgen, en geniet.
    19 oktober 2012
    hope
    Dutch
  • Verlatend schip
    Zacht suist de westenwind, en laat het zeil bollen. Roert krullen in het water. Rolt koord over de katrollen. Anker wordt omhoog gehezen. Diamanten vullen de lucht. Roer wordt vol omgeslagen. Het verlatend schip, begint zijn vlucht. Een tocht over zee en duizend stromen. Voorbij de bergen, langs het dal. Tot de wolken, zijn zonnestralen. Van open water, tot de wal. Daar zal ik mijn scheepje voeren, tot ik met mijzelf verdwijn. Ik vaar weg van al mijn zorgen, en bereik waar ik wil zijn.
    18 oktober 2012
    life
    Dutch
  • I'm in here
    Een lege stoel, waar ik eenzaam heb gezeten. Een gedekte tafel. waaraan ik vroeger heb gegeten. Een verschoven deur. die toegang tot mijn huisje gaf. Een gespleten dak, waar het licht zich naar mij begaf Met al mijn verdriet, het afval van mij leven. bouwde ik een huisje om mijn hart. om mijn leven te vergeten. De deur vergrendeld. Met een zwaar vergulden slot. Want alles daarbinnen, was toch al kapot. Ik blijf hier zitten wachten. Tot mijn verstand de wereld neemt, en ook mijn gebouwde huisje. van mijn bezittingen ontneemt. Maar voordat dat moment is aangebroken. Zal mijn hart al gestorven zijn. Want hij is niet gemaakt, om moederziel alleen te zijn.
    14 oktober 2012
    loneliness
    Dutch
  • Pendel
    Zwiepend, dansende gebaren. Beschrijft het cirkels op de grond. Kan de beweging niet verklaren. Hij draait, en draait maar rond. Weet zich niet op iets te richten. Lijkt verloren, geen eind, geen begin. Probeert het stilleven te ontwrichten. Keert zich tegen de orde in. Verjaagd de stilte in mijn hoofd. De rust, het leven, een razernij. Laat mij staren als verdoofd. Ontwaakt de onrust, verborgen in mij. Nergens wil de stilte spreken. Overal stijgt en beeft geluid. Die verdomde kwajongens streken. Jagen mij de wereld uit. Spanning, gefocuste gebaren. Beschrijft een puntje op de grond. Kan de stilte niet verklaren. de pendel zwijgt, draait niet meer rond.
    28 mei 2012
    despair
    Dutch
  • De gouden vogel
    Wereld ligt onder nevelen. Bedwelmt van de koude nacht. De maan is al verdwenen, heeft zijn taak allang volbracht. Er vliegen hordes zwarte kraaien. Cirkelend boven een duivenveld Waar ik ’s ochtends altijd zit. En slechts eentje is er wit. Het zwart zet snel de aanval in. De duiven vliegen op. De kleine witte, niet zo snel. Dus de kraai pakt hem vel. Beiden vallen omlaag. Door de schrik sta ik op. Kan mijn tranen niet bedwingen. De nevel onthoudt mijn zicht. Dan opeens wordt het licht. De stralen breken de nacht. De nevelsluier op het gras. Word een gordijn van goud. En de kleine witte duif. Duikt op en vliegt de hemel in. Zijn verenkleed straalt de zon. Goud en brons, slechts schimmen zwart. De gouden vogel in de lucht. Geeft het leven een nieuwe start. Wereld ligt onder ochtenddauw Bedwelmt van de koude nacht. De witte duif is al verdwenen. Hij heeft zijn taak volbracht.
    24 mei 2012
    life
    Dutch
  • Bestaansminimum
    Duistere inslag bewolkte de vlakte zon had zich afgekeerd wind gevlucht dorre korrels waterloos flora en fauna nagenoeg extinct in die dagen liep ook ik verward kringelend om mijzelf de anderen allemaal richtingloos elkaar niet aanrakend open hersenpannen waaruit gelepeld werd de verstarde blikken, ·kruisten elkaar aangetrokken door een cirkel beschreven in het gras starend, zonder te zien struinde ik, in vaste pas volgend, geluiden van beneden die verloren zielen lokken plots werd het stil de cirkel zoog alle geluid implodeerde dwars door de korst allen bewegingloos de laatste mus stierf de laatste halm verdorde het gat werd donkerder dieper mesmeriserender nog weerstand vergeten waar de wereld is hoog en laag verdwenen geen begin, en geen eind zo boven, zo beneden de aarde gaapte zielenrust ik lonkte naar de scherpe rand zet mijn pas, de grond verdwijnt alleen de lucht is me bevriend diep recht naar daar beneden steeds sneller duizeliger, sneller. sneller, donkerder sneller… ik voelde mij dunner worden doorzichtig, en sneller Tot het juiste moment. Dat ik de snelheid vergat. En de bodem, mijn val brak… | met Pastuiven Verkwil (Lommerte)
    24 mei 2012
    despair
    Dutch
  • Zwaluwen
    Verweg, een verenkleed beweegt zich door de wind maakt cirkels rond de zon, totdat hij de halo vindt. Breekt de winterwolken door brengt lente over het land. Zorgt voor bloesems aan de bomen en jonge kiemen in het zand. Ze zweven zonder de grond te raken maar voelen toch dichtbij. Aaien soms de frisse halmen van het gras, in de groene wei. Ik zie ze met de winden spelen, totdat het koude naar ons komt en dan buigen de zwarte zwaluwen af… naar de verre horizon.
    22 mei 2012
    nature
    Dutch
  • Wimpels
    Het ratelt kanonnen en geweren. Flitsen banen zich door de lucht, gevuld met stofdeeltjes en zilte tranen. De wereld is op de vlucht. Mensen schreeuwen, wanhoopsdaden. Voor het leven, tegen geweld. Ontwijken bommen, gevallen muren. Wacht angstvallig op een held. De wolken gapen groot vermoeidheid. De zon breekt zijn stralen door. Duizend zieltjes volgen pluimen, Verlaten het armzalig decor Het land verdwijnt in zwarte nevel. De geluiden verstommen, de pijn verdwijnt. Het leven begint opnieuw hierboven, daar waar de zon voor altijd schijnt. Toch huilen ze veel regendruppels. Die de vlammen doen verzachten. Omarmen de mensen, daar, alleen. Die gebukt op vrede wachten. Plots verschijnt, boven rode daken. De witte vlag, tussen al het zwart. Die het geratel het zwijgen geeft, en de tijd een moment verstart. Schreeuwen gaan over in het lachen. Kleur van wimpels vult ons aard. Zon kijkt lachend over de mensen, wiens leven is gespaard. De kleur, die oorlog doet verjagen. Bevrijd ons allen, van angst en venijn. En laat ons eindelijk weer eens zien. Dat onze aarde, ook mooi kan zijn.
    3 mei 2012
    war
    Dutch
  • Jou, laat ik mijn geraamte na
    Al sinds het eerste begin, begon je met vergeten. Waarschijnlijk zal je mijn naam, nu wel niet meer weten. Je wist me altijd te vinden. Als je eens geld nodig had. Dan was je mijn geliefde. Je ‘’aanwinst’’ die je nooit vergat. Maar wanneer je hand was volgegooid Liet je de mijne gaan Deed je me zweven door de leegte. Ging je bij mij vandaan. Nu ik mijn leven moet verdelen. Laat ik jou mijn geraamte na. Leer maar met mij te leven. Als ik naar de hemel ga. En de liefde die voor jou bestemd was. Heeft een ander nu geërfd. Want de herinnering aan jou. Is hetgeen wat met mij sterft.
    2 mei 2012
    love
    Dutch
  • Gekrekel
    Hups, daar spring ik heen en weer. Elke keer. Heen en weer. En dan tsjilp ik nog keer. Over en weer. Stop een keer! Laat ik lentekriebels komen. Gebladerde bomen Laat maar komen. Kijk de beekjes toch eens stromen. Kijk ze komen. Stop met dromen! Let eens op, ik doe m’n best. Slaap niet door, kom uit je nest. Elk jaar zing ik mijn lied. Winterverdriet, Dat moet ik niet. Vele jaren in het verschiet. Zingen doe ik. Zwijgen niet.
    1 mei 2012
    nature
    Dutch
  • Mijn hoofd is mijn handschrift
    Velen schrijven op papier. Creëren hun creaties van het hier, en nu, vereeuwigd op perkament. Waaraan je de wereld van hen herkent. Bij mij gaat echter wel wat mis. Want als ik me het niet vergis, schrijft mijn hoofd mijn verhalen. Zonder ze op papier te vertalen. Het lijkt moeilijk te doorgronden Want ik ben niet verbonden Aan potloden, gummen en pennen, waaraan men me kan herkennen. Het schrift ligt in mijn hart verscholen. Daar waar ik niet kan worden bestolen, van mijn spinsels en mijn leven. Die ik nu heb vrijgegeven. Mijn handschrift schuilt, in de gedachten die achter mijn verhalen, voor jouw ogen, open liggen. (Quote: Mijn handschrift schuilt in de gedachten van mijn verhalen)
    29 april 2012
    life
    Dutch
  • Hij keek alleen naar schaduwen
    Hij kijkt alleen naar schaduwen. Wanneer mensen hem passeren. Wil hij ogen weren Hij kent alleen de schaduwen, op de grond. Hij kijkt alleen naar mosrandjes. Die tussen tegels groeien Hij wil zich niet bemoeien Met de mensen om zich heen Hij wil alleen maar kleiner lijken. In de zwarte grond verdwijnen Alleen liggen wegkwijnen. In een hoekje, in de goot. De wereld is te zwaar voor hem. De lucht, te groot, vervuild Het drukt hem tegen de aarde aan. Waardoor hij niet meer wil bestaan. De gekte in zijn hoofd. Ik vond hem in de schaduwen. Een hoekje in de goot. De mossen die hij aaide. Terwijl de wind hard laaide, met een lach op zijn gezicht. Nu kijkt hij naar de mensen Die onder hem bewegen. Niet meer bang en verlegen. Omdat hij groter lijkt. Lachend, stralend, gelukwensen. Naar de wereld en de mensen. Voort het eerst durft hij te zien. Van het moois dat misschien. Altijd al voor hem lag. Maar… hij keek alleen naar schaduwen.
    27 april 2012
    autism
    Dutch
  • Dust
    Zevenduizend stofdeeltjes, Gewichtloos zwevend Door het pad van de wind. Volgen hun weg Om de bestemming te vinden, op naar het wereldse geluk. Waaierend door berg en dal. Vliegen door wind en zilver Op naar de dageraad. Volgen de zachte muziek. En de stroom van vallende bladeren. Terug naar zijn huis Waar het stof licht zal scheppen. En de wereld zal hervormen. Tot een prachtig ideaal waar mens en dier zijn thuis vind.
    8 maart 2011
    life
    Dutch
  • De Eik
    Seizoenen zijn voorbij gegaan. Hebben de bladeren meegenomen. Zorgen voor knoppen aan de takken. En de bladeren aan de bomen. Jij staat daar, honderden jaren. Hebt weer en wind doorstaan. De zware wereld heb je gedragen. Bent door alle tijden gegaan. De liefde is in je gekerfd. Om het ‘‘voor eeuwig’’ te maken. De kus heb je vaak gezien. Zal jij altijd bewaken. Schriften zijn onder jou gelezen. Wereld-ideeën zijn er bedacht. En wanneer het nodig was. Gaf jij mensen altijd kracht. Nee, ik laat je nu niet vallen. De bijl zal je stam niet raken. Al moet ik hier jaren zitten. Ik zal altijd over je waken. Ik zal blijven, honderd jaren. Zal weer en wind doorstaan. Ik zal de zware wereld dragen. Ga niet bij je vandaan. Want jij, prachtige eik. Jij bent, en blijft mijn vriend. Liefde ga ik aan jou geven. Want dat heb je wel verdiend.
    9 februari 2011
    nature
    Dutch
  • Dagboek van de bomen
    Wanneer de wind door de bladeren raast. En de takken naar elkaar buigen. Gaat een verhaal van boom tot boom. Ze zien alles wat gaat komen. En ze weten wat is gebeurd. Ze beleven onze dromen. Wanneer men lacht, of wanneer men treurt. Wanneer de wind door de takken raast. En de regen op de grond tikt. Schrijven bomen hun verhaal. Filosoferend over de aarde. Vertellend, het leven van de mens. Alles heeft zijn eigen waarde. Misschien vervullen ze je wens. Wanneer de wind langs de wortels raast. En het zand door de lucht verspreid. Kan de mens het dagboek lezen. Dan ontglipt mij snel een traan. Vormt een lach op mijn gezicht. En dan voel ik mij voldaan. Na het lezen van dit gedicht. Wanneer de wind langs de bomen vaart. En ik loop door het bos. Bedank ik voor hun verhalen. Dat hun dagboek voor mij open stond.
    9 augustus 2010
    nature
    Dutch
  • Wanneer de zee in de hemel overgaat
    Wanneer de zee in de hemel overgaat. Varen kleine bootjes op het water. Met hun lantaarntjes in het donker. Kabbelen ze weg op zee. Ze varen verder tot het eind, waar de zee de hemel wordt. Hun lichtjes zullen blijven schijnen. fonkelend, verlichten ze de nacht. Alleen wist ik toen nog niet. Dat jij in het bootje zat. Met moeite de golven trotserend. Die leiden naar de hemel. Met al mijn kracht zal ik zwemmen. door de woeste golven van verdriet. Tot ik bij je bootje ben. Om je de laatste kus te geven. Je hoeft nu niet meer te knokken. Om aan de vaste kade te blijven. Alleen nog rustig wachten. Tot je in de hemel bent. En elke nacht loop ik langs het strand. Turend in de zee vol lichtjes, tot ik jou gevonden heb. En weet dat je bij me bent. Voor oma.
    6 augustus 2010
    death
    Dutch
  • Wachters van de regen
    Hij straalt stralen naar beneden. De warmte die alles verdord. Met volle glorie, stralend, de zon van bloedkoraal. Wachten op de wachters van de regen. Druppels die de dorst lessen. Met open mond, wachtend, op de druppels van diamant. Wollen wolken wikkelen samen. Maken schaduwen over het land. De prachtig witte, wolken, gemaakt van zacht katoen. Druppels druppen naar beneden. Brengen verfrissing om zich heen. Gezellig ritmisch, druppend. het koele water van glas. Welkom wachters van de regen, Druppels die mijn dorst lessen. Met open mond, genietend. van de druppels van diamant.
    10 juni 2010
    nature
    Dutch
  • Eerste maandag
    Rustig, stil, de wind in de bomen. Vogels fluiten, hun dagelijks lied. Zonnige stralen, die door de wolken komen. T’is de dag van mijn dromen. Het geluid van de klokkentoren. Twaalf ritmische klanken. Die tot mijn leven behoren. Heeft zijn geluid niet verloren. En enkele minuten later. Een loeiend alarm door de straten. Een enorm hart geschater, van een viool met een kater. De geluiden zoeken hun pad. Beschermend over het land. Wegvliegende vogels omdat, ze het geluid ver hadden onderschat. Ik klamp mijn handen om mijn boek. Mijn ogen groot van de angst. De donderende vliegtuigen op zoek. Drijft me langzaam in de hoek. Ik zie de vlammen branden. De mensen schreeuwen, om de bommen die landen. Sta ik met lege handen. En enkele minuten later. Hoor ik de dag voorbij gaan. Langzaam, als kabbelend water. met het wegstromende geschater. Rustig stil, de wind in de bomen. Vogels fluiten, hun dagelijks lied. Zonnige stralen, die door de wolken komen. Terwijl ik van deze dag moet bekomen.
    7 juni 2010
    war
    Dutch
  • Waar de wil is, is de weg weg
    En daar zie ik het licht. Een ster aan de horizon. Een straal in mijn gezicht. Maar het licht ging uit. Ik wou zo graag. Mijn wil leek sterk. Maar het was vandaag. De weg is weg. Kon mij niet bewegen. Moleculen stonden stil. Ik kon er niet meer tegen. Alles, tegen mijn wil. En ik zag het graag. De wereld om mij heen. Maar het was vandaag. De weg is weg. Heb niet opgegeven. Mijn strijd voor mijn doel, om door te gaan met leven. Een nieuwe weg begint. En ik wil het graag. Ik zal weer kunnen zien. En het was vandaag. De weg leek weg. Maar was alleen verweg. En ik nam een omweg. Waar een wil is, IS een weg.
    3 februari 2010
    hope
    Dutch
  • Monsieur Malalatete
    Ach, daar loopt hij weer. Met zijn hoofd tussen de krukken. Met zijn handen in het haar. De vloer weg te drukken. Gister zag ik hem rennen Hij zag de spijkers niet. Een gil door de straten. Wat een zielepiet. Vervolgens in de stad. Zijn voet totaal verdoofd. Vliegt stil uit het raam. Een bloempot op zijn hoofd. En later in het ziekenhuis. Hij moest weer eens een spuit. Vloog hij, na de operatie. Pijlsnel het ziekenhuis uit. Ach, daar loopt hij weer. Met zijn hoofd tussen de krukken. Met zijn handen in het haar. De vloer weg te drukken. Een zalfje doet wel wonderen. Met een pleister op de wond. Maar niet met de tube ketchup. Dat is echt niet meer gezond. Dan maar een slokje water. Met een pilletje voor de keel. Doe eens een beetje rustig aan. Tien is echt te veel. Ach, daar loopt hij weer. Met zijn hoofd tussen de krukken. Met zijn handen in het haar. De vloer weg te drukken. En ik, ik kan het weten. Een spinnetje op de grond Waar jij zo bang voor bent. Wat leuk dat ik je vond. En Ach, daar loopt hij weer. Met zijn hoofd tussen de krukken. Met zijn handen in het haar. De vloer weg te drukken. En dat allemaal, voor mij. Monsieur Malalatete.
    2 februari 2010
    humor
    Dutch
  • De gevallen kaars
    Je stond daar op de tafel. Met je warme gouden vlam. En kleine drupjes marmer. Vallend op het blinkend zilver. Maar daar kwam de kinderhand. Nieuwsgierig naar de warmte. En de prachtige marmer drupjes. Op het glimmend, blinkend zilver. Tranen huilde het kind. En jij viel van de tafel. Met kleine drupjes marmer. Vallend op de houten vloer. Gouden vlammen verspreiden. Om het bang en huilend kind. En machteloos ligt de kaars, met marmeren tranen huilend. De gouden warmte vangt het kind. Kan zicht niet meer verzetten. De tranen stoppen, het huilend dempt. In de schaduw van de vlammen. Plots veel zilveren diamanten. In hun gevecht tegen het goud. De warmte laat zich snel verkoelen. Laat los, de kinderhand. En jij stond op de tafel. Met je warme gouden vlam. En kleine drupjes marmer. Vallend op het blinkend zilver. Maar daar kwam de kinderhand. Nieuwsgierig naar de warmte. En de prachtig marmer tranen, huilend om het kleine kind.
    14 november 2009
    death
    Dutch
  • De laatste roos
    Een rode gloed. Op het eikenhout. Zachte groene bladeren. Lijken zo vertrouwd. Glinsterend dauw. Diamanten in het licht. Doorns als zilveren naalden. Schoonheid is zijn plicht. De laatste rode roos. Die ik voor jou bewaarde. Zal voor altijd met jou meegaan. Samen in de zachte aarde. Want daar op het eikenhout. Een rode gloed in het dauw. De laatste rode roos. Is voor altijd van jou.
    14 november 2009
    death
    Dutch
  • De toren van de winden
    Zachtjes waait de Oosterbries. Met Eurus in zijn armen. Kruist Zephyros op zijn pad. Om het land weer op te warmen. Een warme dag is aangebroken. Wanneer Eurus zich ontfermt. Over de pas gegroeide bomen. Die hij liefdevol beschermd. Laat de wolken snel verdwijnen, die plaats maken voor de zon. Met zijn warme stralen schijnend. een gloed over het gazon. Maar na de laatste zonnestralen. Neemt Boreas de warmte mee. Om  ons verfrissing te gaan geven. Van de heerlijk koele zee. En wanneer  Notus gaat spelen. Bij het schijnsel van de maan. Zal het niet meer heel lang duren. Daar komt Eurus al weer aan. Zachtjes waait de Oosterbries. Met de zon in zijn armen. Kruist de wereld op zijn pad. Om het land weer op te warmen. Een warme dag is aangebroken. Wanneer de wind zich weer ontfermt. Over alles wat is geboren. Die hij liefdevol beschermd.
    16 oktober 2009
    nature
    Dutch
  • Angel
    Op de wegen van de wind. Vlieg jij over duizend weiden. Om uiteindelijk ergens te komen, En daar je bedje te spreiden. Vliegt met zilveren vleugels naar mij toe. Zoiets prachtigs en zo normaal. Wil je pakken en mee nemen. Jij bent mijn prachtig zonnestraal. Maar wanneer ik naar jou reik. Wordt je boos, en steekt zomaar, Jou scherpe angel naar mij uit. Waarom doe je toch zo naar. Plots val je voor mij, op de grond. Je vleugels verliezen kracht. Ik sta voor je en ik denk, Ik heb je omgebracht. Nu zul je daar eeuwig vliegen. Over de wegen van de wind. Om uiteindelijk ergens te komen. Je bent een Angel mijn kind.
    10 oktober 2009
    death
    Dutch
  • Mais, qu’est que c’est?
    Wat is dat, daar in je hand. Is het een cadeau voor mij, of mag ik het niet weten. Laat je het niet vrij. Waarom mag ik het niet weten. Is het dan zo speciaal. Kan ik niet even kijken. Dat lijkt me toch normaal. Kom laat me even kijken. Ik vertel het echt niet door. Je kunt mij toch vertrouwen. Ik ben er nu klaar voor. Bedankt voor het vertrouwen. Ben blij dat ik het weet. In jou hand, de herinnering. Dat jij me nooit vergeet.
    9 oktober 2009
    death
    Dutch
  • Het is "jij"
    Het is het blauw van de hemel. Het is de gele zonnestraal. Het is het groen van de bomen. Het is het bruin van het zand. Het is mijn leven vandaag. Het is het rood van de rozen. Het is het wit van de wolken. Het is het paars van het kleed. Het is roze van jouw jurk. Het is mijn leven vandaag. Het is ‘’jij’’, In je roze jurk, met een rode roos in je haar. op het paarse zachte kleed, spelend met het bruine zand en kijkend naar de groene boomtoppen, die reiken naar de witte wolken in de blauwe hemel. De gele zonnestralen op je gezicht. Het is mijn leven vandaag. Mijn leven, die de dag kleurt.
    9 oktober 2009
    love
    Dutch
  • Dauw op de bladeren
    ‘s Middags staan de bomen. Ver, hoog, boven de zon. Zien alles wat gaat komen. De zon op de bladeren. ’s Avonds maken bomen, een schim in de lucht. Wanneer de mensen dromen. De maan op de bladeren. ’s Ochtends kijken bomen. Met tranen van verdriet. Zien wat er is gekomen. De dauw op de bladeren.
    8 oktober 2009
    sadness
    Dutch
  • Het vlot van Medusa
    Het zachte, blauwe water, zoals het vroeger was. Is door donderslag getroffen. Veranderd in een dode plas. Vriend, ik wil je niet verliezen. Jij,  die de vrede nog uitstraalt. Golven zullen je niet krijgen. Ze hebben deze dag gefaald. Plots komt een muur van glas. Bedekt jouw lichaam in een waas. Met de kracht, die aan je trekt. Verlies je, met luid geraas. Met lege handen blijf ik achter. Kijk naar het schuim op de zee. Het laatste kleine beetje vrede, neemt het water met zich mee. Op het punt  mijn ogen te sluiten. Achter mij een hard geschreeuw. Er word gezwaaid met rode vlaggen. Voor mij duurde het een eeuw. En daar achter de horizon. Zie ik jou,  je komt naar mij. Neemt me mee in jou armen. Het woeste water is voorbij. Je lichaam heb ik  daar gelaten. Maar je ziel heeft mij bevrijd. Uit de handen van Medusa. Heb ik overwonnen, de strijd.
    8 oktober 2009
    hope
    Dutch
  • Hoe kan ik schrijven
    Hoe kan ik schrijven. Nu ik weet dat er mensen sterven. Nu ik weet dat mensen leiden. Nu ik weet dat onschuldige mensen hemelen, voor een ander. Ieder woord dat ik schrijf. Ieder rijm die ik vorm. Ieder verhaal dat in me opkomt. Buiten in de koude wereld, blijven mensen lijden. Hoe kan ik dichten. Nu ik weet dat er oorlog is. Nu ik weet dat er wordt gehuild. Nu ik weet dat het geratel van geweren doorgaat, zonder een stop. Ieder woord dat ik schrijf. Ieder rijm die ik vorm. Ieder verhaal dat in me opkomt. Buiten in de koude wereld, blijven mensen lijden. Hoe kan ik lezen. Nu ik weet dat mensen ziek worden. Nu ik weet dat er pijn is. Nu ik weet dat de ziekte verspreidt, en duizend mensen grijpt. Ieder woord dat ik schrijf. Ieder rijm die ik vorm. Ieder verhaal dat in me opkomt. Buiten in de koude wereld, blijven mensen lijden. Maar schrijven blijf ik doen. Voor alle mensen, buiten in de koude wereld een kaarsje bieden. Dat ik… aan ze denk.
    21 augustus 2009
    sadness
    Dutch
  • Jij was
    Nooit geweten dat jij zo was. Datgene was, dat ik niet wist. Nooit gedacht, dat jij hetzelfde was. Maar toch anders dan de rest. Altijd gezien wat het slechte was. En het goede, heb ik niet gezien. Altijd geweten dat je anders was. Maar toch hetzelfde, als de mede mens. Steeds denk ik, dat ik beter was. En jij daar, onderaan, de ladder stond. Steeds gewacht tot je bij me kwam. Want zonder jou, was ik er… niet geweest.
    21 augustus 2009
    love
    Dutch
  • Trouw
    Ik heb vaak naar je gekeken naar je kleine neus, zachte lippen lachen altijd als je mij hoort dat ik eraan kom en bij je kom jij ook naar mij, samen zijn we altijd bij elkaar. Je ligt bij me in bed, onder de sterren stralen in de heldere lucht waar jij het liefste bent buiten, omringd met bomen en takken tegen het raam naast mij, jij en ik zijn altijd samen trouw.
    13 februari 2009
    love
    Dutch
  • Samen in Equinox
    Als we samen op een lijn zitten. Dan kan ik jou pas goed zien. Eindelijk niet op elkaar vitten. Samen worden we een, misschien. Ik kijk je nu, strak, recht aan. Heb je van alle kanten aanschouwd. Ben van Oost naar West gegaan. Weet nu, dat je van me houdt. Nu we samen in Equinox zijn. Begint alles in ons te bloeien. Vanaf nu hebben we het fijn. Ik voel de liefde gewoon gloeien. Het begin is nu begonnen. We moeten harde tijden doorstaan. Maar zoals we altijd overwonnen. Zullen we ons daar ook door slaan.
    12 januari 2009
    love
    Dutch
  • Kijk, het sneeuwt
    Kijk daar, die witte vlokken. Donzig, pluizig, van zacht katoen. Daar zal het niet van onderdoen. Lijken warm, als dikke sokken. Ik steek mijn arm uit het raam. Vang de witte wonderen op. De ruiten die plots beslaan. Sneeuwt nog harder, zonder stop. Ik sluit de ramen maar weer snel. De kou dringt snel naar binnen. Kruip weer lekker onder het linnen. En kijk naar het prachtig sneeuw-spel. Ik zou maar wat graag naar buiten willen. Lekker wandelen in het witte landschap. Maar dan begin ik meteen te trillen. Dus wens me alsjeblieft wat beterschap. Ik kijk naar de vlokken op mijn arm. Die nu alleen nog druppels zijn. Nu voelt het niet meer zacht en fijn. En het is ook zeker niet warm. Zo voel ik mij ook in deze wereld. Als een sneeuwvlok, die zichzelf niet is. Die door de warmte heel vlug smelt. En de sneeuw is geschiedenis. Maar kijk daar, die witte vlokken. Donzig, pluizig, van zacht katoen. Daar zal het niet van onderdoen. Lijken warm, als dikke sokken.
    28 november 2008
    nature
    Dutch
  • Sloot
    Mijn benen bungelen, langs de kant van de sloot. Met Kikvors op het water. En vissen kleuren rood. Ik kijk naar een klein takje. Die langzaam, langs de stroom. Door de Kikvors op het water. Net gevallen van een boom. Hij stroomt verder tot het eind. Gaat door een rooster in een gat. Ik weet niet hoe diep hij is. Gelukkig weet echt niemand dat. Daar komt een groter takje. Die langzaam, langs de stroom. Door de Kikvors op het water. Net gevallen van een boom. Het stroomt verder tot het eind. Maar in het gat gaat hij niet. Hij is groter dan het rooster. Blijft voor eeuwig in dit gebied. Maar waar zal dat takje vallen. In een gat, ondenkbaar diep. En misschien blijft hij ook wel steken. Zoals het met die ander verliep. Ik weet niet hoelang het zal duren. Maar ze zullen elkaar weer tegenkomen Misschien in hele kleine stukjes. Maar toch, ze komen van dezelfde bomen.
    21 november 2008
    death
    Dutch
  • Dagboek van Amytes
    Ik loop over marmeren stenen. Naar de balustrade aan de rivier. Nog steeds is het niet verdwenen. Mijn mooie tuin vol plezier. Dank je mijn Nebukadnezar. Voor het planten van het zaad. Met hier een wilg en daar een spar. Stilletjes hangend, aan de Eufraat. Het doet me weer denken aan thuis. Met bergen en prachtige velden. Dat is voor altijd mijn huis. Die vind je niet snel, maar zelden. En daarom zeg ik tot de zon. Tot de wolken en het donderen. Mijn prachtige tuin in Babylon. Een der zeven wonderen.
    13 oktober 2008
    history
    Dutch
  • Toekomst
    De bladeren die altijd vallen. Met groene randen omlijnt. Vallen wanneer de zon schijnt. Of wanneer hij plots verdwijnt, en hij een stap terug deint. Of in grootte sterk verkleind. Maar de bladeren blijven vallen. De druppels zullen steeds de grond raken. Ook al is het prachtig weer. En regent het nooit een keer. Hangt er een rare sfeer. En zit de lucht vol teer en smeer. Maar ze vallen altijd neer. Ze zullen de grond steeds raken. De wind zal altijd zachtjes waaien. Ook al is er nergens lucht. Komt uit niemand meer een zucht. Gaat de tijd in vogelvlucht. Is de aarde een gehucht. Is iedereen besmeurd met hebzucht. Altijd zal de zachte wind waaien. En de vlammen zullen branden. Ook al hebben ze geen kleur. Heeft de wind een slecht humeur. Is de wereld groot gezeur. En iedereen in mineur. Is er nergens meer een geur. Branden zullen duizend vlammen.
    10 oktober 2008
    future
    Dutch
  • Het zwarte zand
    Ik pak het zand in mijn hand. Steek het hoog in de lucht. Spreek woorden naar de hemel. Hou het bij mijn gezicht. Uit mijn oog rolt een traan, over het zwarte zand. Dat nooit meer vergeet, dat ik het heb gehad. Ik maak mijn handen open. Met veel moeite, maar toch. En laat de wind het zwarte zand. Meenemen naar waar niemand weet. De wind speelt rustig. Maakt mooie vormen in de lucht. Tot de laatste kleine korreltjes. Verdwenen zijn voor het oog. Ik vouw mijn handen in elkaar. Spreek nog vlug een mooi gebed. Het zwarte zand dat ik nooit vergeet. Ik vergeet jou nooit meer, mijn lief.
    25 september 2008
    death
    Dutch
  • Eeuwige pech
    Ik ben vandaag weer opgestaan. Trap meteen in een banaan. Gleed dus met mijn benen uit, Over de vloer, recht op mijn stuit. Daarna maar ontbijt genomen. Spek met eieren en wat bonen. Kreeg ik daarvan een grote spijt. Want de bonen waren over tijd. Het bad dan maar laten vullen. Met mijn bad-eendje om tegen te lullen. Was veel te druk met het praten. Heb per ongeluk de kraan aan gelaten. Weer te laat van huis vertrekken. Bots ik ook nog tegen de rekken. Dacht ik even, dit kan goed gaan. Heb ik nog mijn pyjama aan. Dan toch maar thuis blijven, deze pech. Die gaat nu vast nooit meer weg. Durf niet te douchen of te eten. Wil dit gebeuren wel vergeten. Loop met stappen O zo groot. Naar het raam, al ben ik bloot. Gelukkig was dit een verzinsel. Een normale hersenspinsel.
    29 augustus 2008
    humor
    Dutch
  • De toren van Babel
    Steen voor steen leg ik, Meter bij meter verzet ik. Hoger, hoger moet het worden. Zon moet schijnen boven mijn toren. God, god wil ik voelen. Hem, hem wil ik bereiken. Verder, verder moet ik reiken. Om te klimmen naar het paradijs. Groot, groter moet het worden. Zwaar, zwaarder zal het zijn. Breken, zal het in duizend stukken. Mijn mooie toren, is maar schijn.
    16 oktober 2007
    history
    Dutch
  • Guernica
    Lichtstralen door de kleine ramen. Guernica ontwaakt. Mensen door de stille straten. En de zon die niet kan laten, om een straaltje door te geven. t’is weer tijd voor een nieuwe dag. Weer tijd om iets te doen. Maar wat niet veel mensen weten. Is dat niemand zal vergeten. Dat deze dag er was. Wat is dat stipje in de lucht. Zal wel niets betekenen. Maar iedereen die kijkt ernaar. Vlucht snel weg voor het gevaar. Is nog niet geweken. Toch te laat. Een helder licht. Gevolgd door lange schreeuwen. Mijn ogen dicht. Om niet te zien. Wat de werkelijkheid ons brengt. Mijn ogen open. Ik moet bekijken, wat er allemaal is gebeurt. Dan snel ontwijken. Stukken in de lucht. En de grond bezaaid met lijken. Een vuurzee aan de horizon. De pijn begraaft mijn hart. De tranen vloeien en mijn gestalte Staat opeens totaal verstart. Ik loop verder, zonder bewegen. Moet vluchten voor het gevaar. Ik moet vechten, voor mijn leven. En naar toegaan, weet niet waar. Grijze lucht. En vogels vliegen. Zij weten wel waarheen te gaan. Maar mijn lichaam. Zal mij bedriegen. Zal voor altijd blijven staan. Naar de deur. Een nieuwe poort. Een wezenloze wereld. Ben niet alleen. En ik loop voort. Naar het onheil en geweld. De stap naar binnen, lijkt het grootste. De grootste stap ooit gezet. En met veel moeite. Ga ik verder. Als gevangen in een net. Kijk om mij heen. Mijn gedachten glijden. Dit is niet met mij gebeurt. Wat moet ik doen. Ik moet helpen. En dan mij helpen, op zijn beurt. Wat een gezelschap. Schreeuwende mensen. En veel van hen, lijden pijn Met afgehakte ledematen. Dat is niet wat ik zal zijn. Ik moet zoeken. Naar een weg. Zoeken tussen vlammen. Ik wil eruit. Wil hier niet zijn. Mijn herinnering niet vastklampen. Het licht der lantaarnen. Verlicht mijn pad , Mijn pad van eeuwig verdriet En enig klein stukje vrede. Vind ik nooit, hiertussen niet. Lichtstralen door gebroken ramen. Guernica is stil. Vlammen door de kille straten. En de zon die niet kan laten, om een straaltje door te geven. t’is weer tijd voor een nieuwe dag. Om alles aan te zien Maar wat niet veel mensen weten. Is dat niemand zal vergeten. Dat deze dag er was.
    28 maart 2006
    history
    Dutch