Schaduwen

Schaduwen
27 januari 2013 admin

Ze slapen in contrast,
en schuilen in de nacht.
Ze willen waarheid worden,
even vaste vormen vormen.

Toch zijn ze steeds afhankelijk,
van de vlakken om hen heen,
waar ze hun donker kleed,
als zwarte verf,
aan materie plakken.

Ze bewegen als ik dans.
Leven pas, als ik me wend.
Het doet me beven,
door merg en been.
Waarom gaan ze nu niet heen!?

Maar als ik de lichten doof.
Zijn die enge schimmen,
die klevende monsters,
gelukkig weer verdwenen.