Verdicht

Verdicht
14 juli 2013 admin

Totale windstilte
ruist door de bomen.
vergetelheid schijnt licht
op lang vervlogen dromen
van een mijlenver heden.
te snel voorbij gegleden.

een bevroren hersenschim
in een verlichtte nacht.

Daar tekent hij contouren,
tegen een zwarte, bleke hemel.
legt hij de sterren,
die zijn pad omhoog versperren,
het stille zwijgen op.

Hij daalt de trap naar boven af.
treedt in de vervaagde voetsporen
van een nog nooit belopen pad, dat
cirkelend zijn einde nadert.
spiraliserend, samenzwerend.
doch bereikend het eindigend begin.

Zijn fakkels vlammen zonder warmte,
maar regeren het regiem.
en bepalen het vaste ritme, waarmee
ik mijn richting volg, gedwee.

Terwijl hij loopt breken treden
voor zijn lichte voeten af.
splijten de wanden, van de toren
die hij beklimt, bergaf.
en laat de pyloon, O zo hoog,
torderen in zijn vacuĆ¼m.

Maar hij bereikte,
zo boven, zo beneden,
zijn uiteindelijke doel
in deze verdichte wereld.