Woordenwater

Woordenwater
18 januari 2013 admin

Blinkend glom het waterglas,
op de eikenhouten tafel.
Roerloos, schimmend, levens-stil.
Gaapt niet eens een gil.

Ieder stopt er woorden in.
Woorden die mijn tere ziel,
tot op het bot doet beven en rillen.
Kan mijn onrust niet verstillen.
Mijn leven flitst voorbij.

Daar sta ik, onbewogen,
stil.
Glas wordt aan mijn mond gedrukt.
Woorden glijden langs mijn lippen.
Bitter, zuur van kwaad en nijd.

Wanhopig wens ik niet te slikken.
Wil de woorden uit me spugen.
Maar de drang,
de ademnood,
wordt bij de minuut zo groot,
dat ik me niet meer kan verzetten.

Hij dronk de woorden als vergif.
Zijn leven stierf ter plekke.
Om hem heen een luid gejuich.
De lucht gevuld met vuil en tuig,

die zijn mooie, gouden leven,
voor eigen ego,
heeft af gegeven.

Nu ben je weg…